Mijn mooie vrouw heb ik gevonden. Het perfecte. Ik heb mijn eigen perfectie gecreëerd in het lichaam van een jonge Marokkaanse vrouw. Je geeft mij de plicht gelukkig te zijn. Gelukkig met wie ik ben. Gelukkig met mijn leven. Gelukkig in te laten zien dat ik alles heb. Ik heb alles om gelukkig te zien. Ik heb heel vaak tegen mij geroepen dat ik de knop om moest zetten. Die ene knop. Ik kon ‘m nooit vinden. Jij hebt ‘m zonder mij aan te raken gevonden. Je hebt hem omgeschakeld. Jij hebt iets gedaan wat tot nu toe weinig mensen hebben kunnen doen. Ik wilde leven. Ik wilde uit mijn depressie. Depressie voelt alsof je levend dood bent. En het is zo naar. Ik voel mij alleen maar grijs. Ik wil mijn angst voor liefde wegschoppen. Ik kan het nu wegschoppen. Mijn angsten zijn weg. Mijn depressies zijn passé. Wat wil een mens nog meer?

Ik moet mijzelf niet verwijten dat ik 95% voor mijzelf heb geleefd. Het is niet erg. Ik kan het tij nu keren. Ik kan nu de werkelijkheid onder ogen zien. Ik kan nu zien dat de stad waar ik in leef mij niet gelukkig maakt. De rol die ik speel mij niet staat. De kleding die ik draag niet mijn stijl is. Ik kan nu zien dat ik niet ben wie ik ben. Ik kan nu schakelen. Ik kan de versnelling in die ik moet pakken.

Eindelijk ga ik doen wat ik wil doen. Eindelijk ga ik maken wat ik kan maken. Eindelijk heb ik het ideaal plaatje gevonden. Langzaam word ik wakker uit een sluimerende slaap. Langzaam kijk ik de realiteit in ogen. Ik moet weg. Het is geen vlucht. Het is een nieuw begin. Het nieuwe begin wat ik nodig heb. Het nieuwe begin wat mij geeft wat ik wil. Het nieuwe begin waar alles om heeft gedraaid in mijn leven.

Jij bent mijn nieuwe begin!

Ik minimaliseer alle lopende programma’s op mijn laptop. Ik wil weer naar haar foto kijken. Lachend kijkt ze mij aan vanaf mijn beeldscherm. Haar prachtige lach, die ik moet missen. Ik voel de behoefte haar vast te pakken weer opspelen. Meer dan ooit wil ik haar nu vastpakken en zachtjes in haar oor fluisteren dat alles goed komt. Ik wil haar hoofd op mijn borst leggen en met mijn hand door haar haren gaan. Ik droom ervan dat ze mijn tranen weg kust. Ik luister herhaaldelijk naar het nummer ‘Heaven must be missing an angel’ en als God denkt haar terug te kunnen halen, heeft ‘ie mooi pech. Ze is van mij en blijft dat ook. Ik denk terug aan onze hotelnachten. Ik denk terug aan onze telefoongesprekken. Ik denk terug aan onze honderden berichtjes. Mijn gemaakte blunders spelen weer op. Ik schaam mij. Mijn domme opmerkingen kunnen we helaas niet vergeten. Gelukkig was de ‘missing angel’ altijd te lief om boos op mij te worden. Ondanks mijn stomme geflirt. Ondanks mijn lompe opmerkingen. Altijd bleef ze lief. Ik zag een traan van mijn kaak op mijn toetsenbord vallen. Met een snelle veeg haalde ik het zoute vocht van mijn gezicht, en riep “verman je!” tegen mijzelf. Ik zocht snel op Spotify naar Lil Jon’ zijn meest schreeuwerige nummer en begon als een gek te springen. Even alles vergeten. Even alles naast mij neerleggen. Gek doen werkt altijd. Maar vandaag niet helaas niet. Het werkte niet. Het enige wat zou helpen was een kus en een knuffel van het mooiste meisje in mijn leven.

Ik nam weer plaats achter mijn laptop. Ik las het berichtje over. Ik voelde weer kippenvel opkomen. Ik keek naar mijn arm en zag dat mijn donzige armhaartjes rechtop stonden. Wanhopig tik een berichtje naar haar. ‘Lieverd, ik zou het heel erg op prijs stellen om je te zien. Ik mis je!’ Ik wist van te voren al dat ik geen reactie zou krijgen of een simpele ‘Ik wil even alleen zijn.’ terug zou krijgen. Het eerste bleek waar. Ik kreeg niets terug. Ik durfde nog steeds niet te bellen. Ik wilde haar niet te veel tot last zijn, maar ik wilde ook niet ongeinteresseerd overkomen. Ik wist het echt niet meer. Elke aktie die ik onderneem, is bij voorbaat een foute aktie. Ik sta weer op en blader wat door de zaterdagkrant heen. Ik zap wat langs televisieprogramma’s. Ik lees wat in een boek. Er is niets wat tot mij door wil dringen. Ik check de Facebook -status van Bert Brussen, misschien valt er wat te lachen. Mijn ogen lezen, maar mijn hersenen zijn uitgeschakeld. Ik maak wederom de fout op google het woord ‘borstkanker’ in te typen. Ik kom op de site van de tot oplichters verklaarde stichting ‘Pink Ribbon’. Ik tref een forum met vragen. Ik scroll wat door het forum heen. Ik zie de namen op het ‘In memorian’-deel. De tranen springen opnieuw in mijn ogen. Ik klap mijn laptop boos dicht en been richting de badkamer. Ik moet iets doen. Ik neem een warme douche. Ik droog mij zorgvuldig af. Er mag geen druppetlje water op mijn lichaam achterblijven. Ik trek mijn spijkerbroek over mijn trainingsbroek aan. Het is koud buiten, dus twee broeken mogen. Ik doe mijn wollen sjaal om en mijn muts op.

In mijn auto begin ik dwangmatig op te ruimen. Ik stofzuig alles wat ik tegenkom. Ik hoop dat ik al mijn pijn en verdriet mee kan nemen de stofzuigerslang in. Ik hoop dat ik ervoor altijd van af ben. Ik hoop dat ik alle ellende mee kan zuigen. Alles weg. Ik druk op de volumeknop van mijn autoradio. De stem van Kurt Cobain doet mij weer beseffen waar ik ben. Ik rijd langzaam over de sneeuw richting de met zout bestrooide wegen. Ik wil naar het bos. Het was mijn droom om een boswandeling te maken door de sneeuw met haar. Helaas. Ik moet het alleen doen. Ik haal mijn telefoon uit vliegtuigmodus en kijk of ik een berichtje heb gekregen van haar. Geen nieuws. In dit geval gaat het gezegde ‘Geen nieuws is goed nieuws’ helaas niet op. Bij het bos aangekomen parkeer ik mijn auto. Ik rits mijn jas dicht en zet mijn kraag op. Ik loop door het lege en witte bos. Ik sla met mijn vuisten hard tegen de bast van de boom aan. Er valt sneeuw over mijn hele lichaam. Het doet mij niets. Ik voel de tranen over mijn wangen stromen. Eindelijk kan ik ongegeneerd huilen en schreeuwen. Ik blijf slaan tot dat de sneeuw smelt en ‘muteert’ in koud water. IJskoud water dat over mijn rug loopt. Ik laat mij achterover vallen en blijf in de sneeuw liggen.

Eindelijk kwam het pontje er aan. Ik stapte op en ik nam plaats. Uit de wind was het ook koud, maar gelukkig minder koud dan vol in de stramme wind. Ik trek de zwarte ijsmuts van mijn hoofd en kijk naar het embleempje. De oordopjes die gekoppeld zijn aan mijn iPhone laten Mieke Telkamp de woorden ‘Waar ligt het land waar we

http://www.gezondheidsnet.nl

mogen zijn. En wat is de taak die ons wacht. Waar is de geest die met ons leeft. Die ons de vrede geeft. Waar staat de poort die ons binnen laat. En die ons ook beschermt. Hoe veel offers werden er gebracht. Toch nog blijft het nacht.’ De pont had bijna de overkant bereikt. Ik deed mijn muts vast op en liep naar de andere kant van de pont toe. Ik zwaaide wat met mijn armen, in de hoop warm te blijven. Ik liep een paar meter naar links en stak netjes over bij het stoplicht. Het stoplicht sprong op groen toen ik kwam aanlopen en ik versnelde mijn pas. Ik liep het centraal station in. Ik keek op mijn horloge en ik bedacht mij dat ik snel moest zijn. Het was 21:20 en om 21:25 vertrok tram 1. Ik moest tram 1 hebben, zelfs met tram 1 kwam ik een kwartier te laat.

Ik trek een sprintje door het station heen en manoeuvreer mijn lichaam door de OV-chipkaart poortjes. Ik snel naar de tram en net op tijd spring ik ovchippend de tram in. Ik rijd het Leidseplein op en haalde alvast mijn telefoon uit mijn broekzak. Ik wist zeker dat het niet heel lang kon duren. De tram stopte bij de halte op het Leidseplein en mijn telefoon begon te trillen. Stipt om 21:30. Niet alleen de biologische klok van haar was aan het tikken, maar haar ingebouwde wekker werkt ook optimaal. Ik nam zo lief mogelijk de telefoon op. Voor zij de vraag kon stellen zei ik al “Nog twee haltes!” Ik vond eigenlijk dat het nog één halte was. Ik stond stil op het Leidseplein, die halte had ik dus al gehad. De halte ‘Stadhouderskade’ is dus halte één. En als de tram de halte ‘Eerste Constantijn Huygensstraat’ heeft bereikt, dan mag ik er al uit. Het is dus eigenlijk nog één halte, vind ik. Zij vindt van niet, dus ik zeg om een discussie te voorkomen dat ik er over twee haltes ben. Ik houd niet van discussiëren. Eigenlijk wel, maar niet met haar. Ze moet toch altijd winnen, ook al heeft ze geen gelijk. Ze had de dochter van Johan Cruijff kunnen zijn. Ze is overigens niet de dochter van Johan Cruijff.

Kauwgomkauwend bestijg ik de steile trappen richting haar appartement. Het was een mooi appartementencomplex. Als het complex op Facebook had gestaan, had het meerdere ‘dat vind ik leuk’-s gekregen. Aangekomen op de eerste etage, begroet ik de bejaarde buurvrouw. Met een onvervalst Amsterdamsaccent zegt ze: “Hé mooie gozer, je meissie zal je wel missen. Ze luistert al de hele avond liefdesliedjes. Van die zwijmelmuziek.” Buitenadem van de steile trap kan ik alleen lachen en wat met mijn hand wuiven. Ik loop iets langzamer door naar de tweede etage. Bij elke traptrede rijst de vraag op, waarom er geen lift in dit gebouw zit. Ik blijf even stil staan en haal diep adem. De koude lucht verkoelt het brandende gevoel in mijn longen. Ik voel mijn hart te keer gaan. Het voelt alsof ik net de Marathon van New York heb geprobeerd te sprinten. Ik haal de muziekspelende oordopjes uit mijn oren en buig voorover. De oordopjes tikken tegen de treden aan. Mijn telefoon begint wederom te trillen. “Op de trap. Ik ben er bijna!”: Hijg ik uit. Aan de andere kant hoor ik een zucht van opluchting. “Eindelijk! Ik mis je zó erg. Loop door!” : klinkt de liefelijke stem van mijn meisje. Ik liep langzaam verder. Boven mij lagen nog tien treden. Die treden moest ik nog zien te overwinnen en dan kon ik weer zitten. Of liggen. Het maakte niet uit. Ik moest gewoon even op adem komen. Voetje voor voetje schuifelde ik naar boven. Op de galerij aangekomen loop ik naar de deur van het juiste appartement. Ik klepper met de brievenbus. De deur vliegt direct open, alsof ze achter de deur stond te wachten. Gekleed in een crèmekleurige badjas springt ze mij om mijn nek. Haar tong boort ze zonder aankondiging mijn mond in. Half struikelend betreed ik de gang naar haar woonkamer. Ze trapt met haar blote voet de voordeur achter mij dicht. Ik laat mijzelf op de bank vallen. Ze neemt plaats bovenop mij. Ik voel haar lippen in mijn nek. Ze fluistert zachtjes dat ze van mijn houdt. Ik beweeg mijn mond, maar er komt geen geluid uit. Mijn hart gaat als een dolle te keer. Ik wurm de rits van mijn jas los. Ik pak haar warme hand vast en leg die op mijn borst.

Mijn mooie vriendin heeft het nog steeds niet door. Ze blijft kussen en ik zie haar naakte lichaam terwijl haar badjas openvalt. Ze pakt mijn hand en legt die op haar linkerbil. Mijn andere hand wil niet meer omhoog komen. Ik doe wat extra moeite. Uit alle macht probeer ik mijn hand te bewegen. Het lukt mij niet. Langzaam voel ik dat mijn arm begint te tintelen. Een vreemd soort gevoel. Het voelt alsof mijn arm slaapt. Ik probeer mijn arm te schudden, maar hij werkt niet mee. Even slaat de angst toe. Mijn arm zou toch niet verlamd zijn. Bij het schrikken voel ik een pijnlijke scheut door mijn hart schieten. Ik haal diep adem. Eindelijk merkt mijn vriendin, dat er iets gaande is. Ze knoopt de centuur van haar badjas om haar middel. Ik zie nog een glimp van het streepje haar wat potsierlijk op haar vagina prijkt. Ik laat mij iets verder naar beneden zakken. De mond van mijn vriendin beweegt. Ik zie haar mond bewegen, maar ik hoor niet wat ze zegt. Het geluid bereikt mijn oor niet meer. Ik voel mij nog verder wegglijden. Ik voel mij langzaam van de bank afglijden. Ik probeer mij te verzetten met mijn been, maar mijn hart steekt zo erg dat het niet lukt. Mijn hersenen willen het allemaal wel, maar mijn lichaam werkt niet meer mee. ‘Is dat het dan?’ schiet door mijn hoofd. Als ik dood ga heb ik graag dat mijn vriendin haar badjas weer losknoopt. Ik zie toch het liefst haar prachtige lichaam tijdens het sterven. De wereld wordt zwart. Inktzwart. Even denk ik terug aan de maan en de sterren die aan de inktzwarte hemel stonden. Heel even. En dan denk ik helemaal nergens meer aan.

Als laatste auto en inderdaad op de stoep geparkeerd stond ze dan. Haar auto die niet zwart, maar donkerblauw bleek te zijn glom meer dan ooit te voren. Ze boog naar de passagierskant om de deur te openen. Hoe elegant. Ik stapte in en gaf haar vluchtige kus op haar lippen. Ik gebaarde met mijn hand vooruit. “Je moet rechtdoor rijden en bij de stoplichten rechts”: zei ik. Ik wilde zo snel mogelijk in het volle licht naar haar kijken. Verlegen keek ze mij aan en lachte mij toe. “Ik was hier al heel vaak geweest, maar kon het toch niet vinden.” Vertelde ze mij terwijl ze haar auto startte. Ze keek over haar linkerschouder en stuurde de auto de weg op. Ik had honger en vroeg mij af wat ze in die cafés te eten hadden. Ik had mijn vriendin nog nooit in een spijkerbroek gezien. Eens moest de eerste keer zijn. Het stond haar tot dusver heel goed. Het accentueerde haar wulpse vormen extra. “Je moet meteen weer rechts de parkeergarage in. Rijd dan naar beneden en parkeer naast mijn auto. Dan kan ik mijn tas in mijn auto zetten. Hij is zwaar.”: zei ik. Zoals opgedragen reed ze de auto netjes naar beneden de garage in. Ze parkeerde haar auto naast de auto van mij. Ik stapte, opende de kofferbak van mijn eigen auto en gooide er de veel te zware tas in de kofferbak. Ik sloot de kofferbak en terwijl ik dat deed vroeg ik haar “We moeten twee trappen op, kun je dat wel?” Ze porde mij speels in mijn zij. “Natuurlijk! Ik ben niet invalide. Ik had alleen last van mijn luchtwegen, hoor.”: bracht ze uit met een lach van oor tot oor op haar mooie gezicht. Ik pakte haar vast en gaf haar een kus. Vlug liepen we naar boven. Het eerste café op ons pad betraden wij. We stapten naar binnen en probeerde plaats te nemen aan een romantisch tafeltje in de hoek.

Exact op het juiste moment kwam de serveerster ons vertellen dat het andere tafeltje groter was. Hoe romantisch ook met zijn tweetjes ging het niet lukken om aan dat mini-tafeltje plaats te nemen. Ik keek naar mijn vriendin. Goud met zwarte Dolce&Gabanna-sneakers aan haar voeten, een perfect zittende spijkerbroek en daarop een zwart colbertje. Ik moest lachen. Alles stond haar. Of ze nou een veel te hoge hak droeg of sneakers. Ze nam plaats aan het andere tafeltje en haalde een hand door haar bos haar. De serveerster nam geduldig onze bestelling op. De bestelling bestond uit een verse muntthee (met de nadruk op verse) en een cola. Een cola straight. Shaken, not stirred. Ondertussen snuffelde ik door de menukaart. “Wil je ook wat eten, lieverd?”: vroeg ik mijn vriendin. Ze schudde van nee, maar ik kon niet alleen eten. Ik had een hekel aan alleen eten. Ik had altijd het gevoel dat er dan extra op mij gelet werd. Waarschijnlijk was dit geen gevoel. Ik probeerde uit alle macht op onze eerste postziekenhuis-afspraak niet te beginnen over het ziekenhuis. Ik sprak over dat ik links stem, maar rechts doe. Ik sprak over broers. Ik sprak over dat ik verliefd op haar ben. Ik sprak over het weer. Ik sprak over bedreigingen via Twitter. Ik sprak over liefde. Ik sprak over ons. Ik sprak over alles.

Achteraf is het gek. Ik durfde niet te praten over het onderwerp wat ons twee weken van elkaar had weggerukt. Ik durfde niet te vragen wat ze nou precies had. Ik durfde niet te vragen of het nog terug kon komen. Ik durfde niet te vragen wat de artsen er aan hadden gedaan. Ik durfde niet eens te vragen wat ze nou exact had. Het enige wat ik wilde was genieten van de avond. De eerste avond dat we samen waren na 3 weken. De eerste avond nadat ze uit het ziekenhuis was. Ik durfde wel domme dingen te zeggen, maar ik durfde niet te spreken over wat werkelijk in mijn hoofd zat. Ik ben wat dat betreft misschien toch een zwakkeling. Ik ga liever een belangrijk onderwerp uit de weg, om de leuke avond maar niet te belasten met een zwaar onderwerp. Het gaf allemaal niets. Ik heb uiteindelijk als van ouds weer van haar mogen genieten. We hebben gelachen, gekust, geknuffeld en gepraat. Niets kan mij de leuke avond nog wegnemen. Nu op naar de volgende leuke avond.

Sommige eigenaardigheden van mijn eigen vriendin zou ik nooit kunnen begrijpen. De reden dat zij haar leed niet met mij wil delen is voor mij een groot gissen. Ik heb besloten mij er bij neer te leggen. Wat haar gedachten ook bezig houdt, ze hoeft alleen maar te weten dat ik altijd achter haar sta. Een zwarte kat schoot vlak voor

mijn voeten het bospad over. Ik vloekte in mijzelf. Ik verbeelde mij dat mijn prachtige vriendin in het bos naast mij liep. Ik liet mijn linkerhand op haar billen rusten, tijdens het lopen. Liefdevol schuurde ze haar lichaam tegen mijn lichaam aan. Ze deed met zo veel passie dat het leek of ze onze lichamen één wilde maken. Ik lachte om mijn gedachten. Ik had haar ruim een uur er voor beloofd dat ik altijd bij haar zou zijn, en dat ook zou blijven. Ze had gelachen met tranen in haar ogen. Tranen van geluk, had ze zelf gestameld. Ik had spijt van mijn daad. Ik had haar meerdere malen de vraag gesteld, nog nooit zo direct en zonder enige empathie. Ik had beter na moeten denken. Via What’s app, sms en de telefoon had ik haar meerdere malen gevraagd mijn vrouw te woorden. Verbolgen over het feit dat ik nooit een concreet antwoord kreeg, ging ik ego trippend door. Vandaag was pas de dag dat ik begreep waarom ze mij dat antwoord schuldig bleef. Ik noemde mijzelf een romanticus, maar ik vergat dat ik het niet was. In woorden wellicht, maar in daden niet.

Mijn vlucht de koude boslucht in, was dan ook te wijden aan mijn foute vraag. De vraag was niet eens zo zeer fout. Het was het moment. Het was het medium. Dat waren de fouten. Mijn probleem is dat ik alles in mijn hoofd al klaar heb. Ik weet in mijn hoofd al hoe het allemaal gaat. De fout is dat ik het vergeet te melden. De inrichting van ons huis. De namen en het uiterlijk van onze baby’s. Onze bruiloft. In mijn hoofd heeft alles al een plaatsje. Keer op keer heb ik het de revue laten passeren. Ik weet exact hoe het gaat worden, ik vergeet het alleen te melden. Ik vergeet dat er twee mensen voor nodig zijn. De tweede persoon moet ook op de hoogte zijn van mijn hersenspinsels. In mijn hoofd past alles al, maar ik had mijn mooie vriendin even moeten vertellen dat ik het allemaal al klaar had.

Als een enorme donderslag bij heldere hemel viel het op haar dak. Zonder gêne, en zonder pardon vroeg ik mijn mooie vriendin ten huwelijk. Via het nieuwe medium what’s app. Het was niet eens een vraag. Het was een bevel. Kort vertelde ik haar dat het tijd was om te trouwen, gelukkig wist ik er nog de woorden ‘Want ik wil voor altijd bij je blijven’ aan toe te voegen. In mijn hoofd zag ik mijn mooie vriendin voor mij. Ze droeg haar zwarte jas van Karen Millen. Haar hoge pumps waar ze wonder boven wonder redelijk op vooruit kwam. Haar dikke zwarte panty onder haar perfect zittende zwarte rokje. Geheel gekleed in het zwart. Zelf het gehaakte mutsje, waar ik mij niet van kan voorstellen dat het de kou tegen kan houden, was zwart. Haar wikkelsjaal droeg ze nonchalant om haar slanke hals, eveneens in de kleur zwart. Ik zag haar lachende ogen mij aankijken, maar tegelijkertijd afwijzend op mijn woorden reageren.

Op tijd heeft de romanticus in mij het overwonnen, van de douchebag in mij. Ik weet het nu zeker. Hoe, wat en wanneer zal ik deze keer niet verklappen. Ik beloof alleen plechtig dat ik je niet nog een keer ten huwelijk zou vragen zonder daarbij rozen en ring te voorschijn te toveren. Te laat kwam ik tot het besef dat dit niet de manier was om je ten huwelijk te vragen. In mijn enthousiasme heb ik herhaaldelijk de vraag weten te stellen. Tot mijn grote spijt. Er zal een moment komen waar wij beiden geen spijt van zullen hebben, en dat moment zou eerder komen dan je denkt. En deze keer niet via de mail, what’s app, sms of telefoon. Ik doe het gewoon face to face en ik weet dat de druk nu hoger ligt. Ik moet een spectaculaire manier vinden om je ten huwelijk te vragen. Wees voorbereid!

Joodse vrouwen met hoofddoek bij klaagmuur (Bron: htttp://www.christipedia.nl)

Vandaag sprak islamdeskundige *kuchkuch* Arnoud van Doorn (Ex-vicefractievoorzitter PVV Den Haag) de wijze woorden “Hoofddoek staat voor onderdrukking vrouw. Vergelijking met keppeltje is onzinnig.” op Twitter. Ik vroeg mij af in hoeverre Arnoud van Doorn hier goed zat met zijn stelling. Ik vraag mij altijd af wat er exact wordt bedoeld met het woordje ‘onderdrukking’ in een stelling die Arnoud van Doorn hier bijvoorbeeld aanneemt. Denkt Arnoud van Doorn dat elk hoofddoekdragend meisje dit moet van vader, broer of echtgenoot. In Nederland is het dragen van een hoofddoek voor vrouwen niet bij wet verplicht. Ik neem aan dat de meeste vrouwen hun hoofddoek dragen uit eigen initiatief. De vrouwen die hun hoofddoek dragen uit religieuze overweging, doen het om de loyaliteit aan hun God te bewijzen. Mocht Arnoud van Doorn dus bedoelden dat ze onderdrukt worden door de regels van de islam, dan is het discutabel maar een redelijk begrijpelijke aanname. Ik durf dan nog zo ver te gaan dat een ieder persoon in Nederland vrij is in kiezen om te geloven of niet te geloven. Ik vind het een lastige discussie en de vrouw is inderdaad door de islamitische regelgeving enigszins beperkt in haar vrijheid. Dat is een onontkoombaar feit. Echter is het wel de keuze aan de vrouw om haar te houden aan de regels in hoeverre zij dit wil. Om een lang verhaal kort te maken, de hoofddoek staat binnen Nederland niet voor onderdrukking van de vrouw. De vrouw is in Nederland niet verplicht een hoofddoek te dragen, of in de islam te geloven.

Er kan nu natuurlijk gezegd worden dat er in tal van Arabische landen wetten gelden waar een vrouw niet zonder hoofdbedekking de straat op mag. Dit kan dan onderdrukking van de vrouw genoemd worden, omdat de vrouw op dat moment niet de keuze krijgt om te doen wat zij zelf wil. Ze wordt verplicht tot het dragen van een hoofddoek. Ik vind het alleen bijzonder arrogant om als Nederlanders, die te beroerd zijn in welk Arabisch land dan ook hulp te bieden, wel te gaan oordelen over de regels daar. Momenteel worden er in Syrië honderden mensen vermoord door een dictatoriale regering. In Jemen is het ook nog niet zoals het hoort. Ik las zelfs in de NRC Next van donderdag 12 januari dat Tunesië het enige land is wat beter uit de Arabische lente is gekomen. Nederland heeft geen enkel land hulp aangeboden. Wij denken dus wel commentaar te mogen leveren op de regels en de wetgeving van een land als bijvoorbeeld Jemen, maar als wij hulp kunnen bieden om die vrouwen dan uit de erbarmelijke toestanden te halen doen we het toch maar niet. Ik denk dat die discussie dus snel afgedaan kan worden. Wij mogen als Nederlanders, en helemaal als PVV-sympathisant, niet zeggen dat de hoofddoek een teken van onderdrukking is want de Arabische landen. En in Nederland kan mijn inziens de hoofddoek van de vrouw niet als onderdrukking van de vrouw gezien worden.

Deel één van de stelling van Arnoud van Doorn is hier dus al mee afgedaan. De vergelijking met het keppeltje wat Wilders droeg vond Arnoud van Doorn onzinnig. Ik vond de vergelijking met het keppeltje ook onzinnig. Echter blijkt uit de woorden van Arnoud van Doorn dat hij dit onzinnig vindt, omdat de hoofddoek voor de onderdrukking van de vrouw staat. Dit is een andere reden dan ik had. Ik vind de vergelijking met het keppeltje onzinnig, omdat het de meest kinderachtige visuele jij-bak was die een mens kon maken. Wilders leverde commentaar op een foto van de koningin met hoofddoek, dus wij gaan met z’n allen een foto van Wilders met een keppeltje retweeten. Ik vond het onzinnig omdat vuur met vuur bestrijden geen nut heeft. De reden die Arnoud van Doorn geeft is echter lariekoek. Volgens de site van www.kerkenisrael.nl is het dragen van een keppeltje verplicht in het Jodendom, bij godsdienstige bezigheden. Net als dat niet alleen islamitische of joodse vrouwen een hoofddoek dragen, dragen niet alle joodse mannen een keppeltje, maar de orthodoxe joden dragen hem wel altijd. De site maakt een mooi onderscheid en ik citeer:

Joden dragen vaak een kippá, een keppeltje. Het is een van de meest algemene kenmerken. Maar niet alle joden dragen een keppeltje, en velen niet altijd.

• De orthodoxe joden plegen voortdurend, zowel in als buiten de synagoge, een keppeltje te dragen, ook nog onder een evt. hoed. Het dragen van hoofdbedekking wordt gezien als een teken van trouw en verbondenheid aan de Joodse traditie. Over het algemeen wordt een zwarte keppel gedragen.
• Bij de zgn. conservatieve joden is het een algemene regel om in elk geval bij godsdienstige bezigheden een keppel te dragen.
• De zgn. reform-joden of liberale joden dragen een keppel in de synagoge. Dit is ook hier verplicht, voor de mannen. In sommige liberale gemeenten is het ook de vrouwen toegestaan, maar dit is in Nederland (nog?) niet de norm.

Hier uit is duidelijk zichtbaar dat het dragen van een keppeltje een regel is binnen het Jodendom, zoals het dragen van een hoofddoek een regel is binnen de islam. Dit wil dus zeggen dat volgens de wijze die ik net aanhield voor de onderdrukking van de vrouw, het dragen van een keppeltje staat voor onderdrukking van de man. De man is verplicht een keppeltje te dragen. Hij heeft hier, mocht hij zijn loyaliteit aan God willen tonen, geen keuze in. Het is een regel en als je in God gelooft houd jij je aan deze regels. De man heeft dus geen enkele vrijheid in het niet dragen van een keppeltje. In principe is er dus geen verschil tussen de hoofddoek of het keppeltje.

Er is nog wel een ander punt waar ik over viel in veel betogen. Ik weet niet of de vrouw van Geert Wilders mee is geweest naar Israël. Gezien het feit dat hij nog al hamert op de gelijke rechten van de vrouw, neem ik aan dat hij zijn vrouw meeneemt op de welverdiende vakanties. Zijn vrouw zou dan geweerd zijn uit de gebedshuizen van de joden. Het is namelijk zo dat de vrouw niet mag toetreden tot de joodse gebedshuizen. De vrouw mag plaats nemen in een ander deel. In de synagoge is het voor mannen ook niet toegestaan zonder keppeltje binnen te komen. Dit wil dus zeggen, dat de orthodoxe joden hier strenger in zijn dan de islamieten. Daarnaast ziet het orthodoxe Jodendom het huishouden als de dagelijkse godsdienstoefening van de vrouw, als dat geen onderdrukking is dan weet ik het niet meer. Je vrouw verplichten tot het doen van de afwas, wat dat is God zijn wil.

Ik wil graag afsluiten met het feit dat er heel veel joodse vrouwen zijn die na hun huwelijk een hoofddoek of pruik dragen over hun eigen haar. De reden hier van is dat ze tijdens hun bruiloft geraakt worden door een goddelijk licht. Dit licht willen zij niet verliezen. Dit is dan ook de mystieke reden voor de Joodse gewoonte van getrouwde vrouwen om hun haar bedekt te houden met een pruik of een andere haarbedekking, net zoals de bruid tijdens de joodse bruiloft haar gezicht bedekt. Ik weet niet of het letterlijk opgenomen staat in de heilige boeken van de joden, maar ook de ongeschreven regels zijn voor de orthodoxe joden van groot belang. De joods-Nederlandse tradities zijn even zo belangrijk als de geschreven stukken, weten wij van Geert Wilders.

Mijn conclusie is dan ook dat als de hoofddoek bij islamitische vrouwen voor onderdrukking staat, elke hoofdbedekking binnen een geloof voor onderdrukking staat. Ik hoop dat Arnoud van Doorn hier aan heeft gedacht in zijn beklag over de hoofddoek!

bron: geschiedenis 24

nemen aan een land dat nu veel in de media is, Syrië. Jarenlang heeft de bevolking alles gepikt van de mensen die de scepter zwaaien in Syrië. De oude president Assad overleed en liet zijn zoontje, de nieuwe president Assad het roer overnemen. Er waren amper mensen te vinden in Syrië die een kwaad woord durfde te spreken over dictator Assad en zijn kornuiten. De angst was groter dan de woede over de erbarmelijke toestanden in het land. Zelfs nu de media er boven op zit en de mensen eindelijk tegengas durven te geven gaat het de machtswellustelingen niet te ver om een paar maanden oude baby tot de dood te martelen. De angst voor de dictator moet blijven.

Iedereen kent vast wel de filmpjes waarin jongens door het dolle heen verliefd op een mooi meisje, een vriend in de rol van tasjesdief op het meisje afsturen. De vriend steelt het tasje van het prachtige meisje en daar komt vanuit het niets, compleet toevallig de jonge held aanrennen. Slaat de tasjesdief tegen de grond en geeft de tas terug aan het meisje. De angst van de gespeelde overval slaat er bij het meisje in en de jongen heeft zijn kans eindelijk het hart van het meisje te stelen. Ook hier speelt de angstfactor een grote rol.

De bedreigingen onder de jeugd is ook veel groter. Het bijna nooit serieus te nemen ‘Ik maak je dood’ is een veel gehoorde zin. Gaat het even niet zoals ze willen schreeuwen ze een zin waarin het woordje ‘dood’ of andersoortig geweld naar voren komt en ze hopen dat deuren vanzelf open gaan. Waar Ali Baba ooit de zin ‘Sesam open nu!’ opperde is tegenwoordig ‘ik maak je dood’ de zin om de deur open te krijgen. Het grappige is dat het inboezemen van angst binnen alle lagen van de maatschappij aftrek vindt. Hoe vaak wordt er niet door een werkgever geroepen dat iedereen echt een stapje harder moet zetten, anders kon het wel eens zo zijn dat het personeelsbestand veel kleiner zou worden. En bij angst hoeft men ook geen voorbeeld te krijgen. Niemand hoeft het ook daadwerkelijk te voelen. Er hoeft geen recessie te zijn om de angst te voel dat de kans aanwezig is je baan te verliezen.

In de politiek wordt ook veelvuldig gebruik gemaakt van het inboezemen van angst. Alleen de partijprogramma’s van de partijen staan al vol met angstzaaiers om stemmen te werven. En de partijprogramma’s vallen nog heel erg mee vergeleken bij wat de verschillende politici roepen. Stem op PVV, voordat de islamisering van Nederland buiten proportioneel raakt. Stem op D66, een kabinet waarin ze een fascistische partij als de PVV gedogen moet niemand willen. Er wordt geen politiek bedreven. Er worden geen goede dingen gedaan voor de burgers. Er wordt enkel gal gespuwd over andere partijen.

Ik heb mij vaak mogen ergeren aan het ‘your mama’-gebeuren. Jongens die zich op het schoolplein een plaatsje op de statusladder omhoog werkte om tegen iemand te zeggen ‘Je moeder is zó lelijk dat de makers van Lord of the Rings haar niet eens wilde voor de rol van Smeagel.’ En dat was dan stoer. Die hele ‘your mama’-mentaliteit is een level hoger getild. Het is dat Wilders het echt niet kan maken om tegen Mark Rutte te zeggen dat zijn moeder zo dik dat de evenaar haar broekriem is, anders had hij het gedaan. De hele flair is van de politiek afgespoeld. Er wordt in Nederland geen politiek meer bedreven. Er wordt enkel haatgezaaid, onrust gestookt en angst ingeboezemd. En dat zijn dan onze voorbeelden. Er wordt niet meer inhoudelijk over zaken gesproken. Er wordt niet meer gekeken naar wat het beste is voor de maatschappij. Geert Wilders maakt zich druk (op twitter) over het feit of de koningin wel een hoofddoek kan dragen als Nederlands staathoofd, en wordt niet uitgedaagd tot een debat. Neen, zijn collega kamerlid Alexander Pechtold gaat (ook via twitter) op middelbare school-niveau tweets de wereld insturen over Geert Wilders. Geert Wilders wordt heftig geretweet door zijn achterban en daarmee vindt de achterban van Pechtold ook maar dat ze moeten gaan retweeten. Het kan aan mij liggen, maar ik vraag mij af in welke wereld wij terecht zijn gekomen. Als politici via twitter kinderruzies gaan maken, wat wordt er dan van de burgers verwacht? En hier treft voor de verandering Wilders geen blaam. Die is te arrogant om te reageren.

Een Hero Brinkman die zich laagdunkend uitlaat over een telefonische bedreiging, terwijl zijn oppergod Geert de hele sportschool van Peter Aerts als beveiligingsteam om hem heen heeft lopen (uitgezonderd van de Marokkaanse sporters). Een Jolande Sap die op het idee komt om een stekkerdoos mee te nemen naar haar werk, en dan daar de stekker uittrekt om Wilders duidelijk te maken dat de stekker er uit moet. Het is serieus. Natuurlijk moet Geert Wilders met zijn hele PVV snel de kamer uit marcheren, maar met hem mag zo’n beetje het hele kinderachtige zooitje de benen nemen.

Het wordt niet tijd dat we Nederland terug geven aan de Nederlanders. Het wordt tijd dat Nederland teruggegeven wordt aan weldenkende mensen!

‘Op de dag des opstanding zullen de martelaren direct hun plaats in het paradijs krijgen. De overige opgewekte doden zullen ondervraagd worden door de engelen Munkar en Nakir. Na de ondervraging krijgt de opgestane overledene een boek waarin hun leven is opgetekend. De rechtvaardigen ontvangen het in hun rechterhand en gaan direct door naar het paradijs van de engel Reduan, de onrechtvaardigen ontvangen het in hun linkerhand en gaan direct door naar de hel, waar de engel Malik heerst.’

Het was de allereerste keer in mijn leven dat ik stil stond bij het woord ‘onrechtvaardigen’. Wat is een onrechtvaardig iemand, en belangrijker wat bedoelen ze in  de islam met een onrechtvaardig mens. Ik sloot mijn
ogen en vroeg mij af of ik het boek in mijn linker hand zou krijgen, of dat het in mijn rechter hand gestopt zou worden. Ik wist het niet. Ik liet al mijn zonden één voor één de revue passeren. Ik kreeg het wederom warm. Ik haalde diep adem. Ik heb alcohol gedronken. Ik heb seks gehad met meisjes, veel meisjes. Ik heb varkensvlees gegeten. Ik bid nooit. Mijn moskee bezoeken zijn op één hand te tellen.Ik ben oneerlijk geweest tegen mensen. Ik heb mensen bewust voorgelogen. Ik bekritiseer de islam openlijk. Ik voelde mij heel erg klein worden. De moed zonk mij in de schoenen. Ik wist het even niet meer. Ik moest denken aan een gesprek met mijn vriendin. Het regende hard. We zaten in een auto. Ik keek uit het raam. Ze vroeg mij of ik echt niet in Allah (swt) geloofde. Ik begon arrogant te lachen. Mijn antwoord sloeg nergens op. “In God geloof ik wel. Ik geloof alleen niet in de profeet Mohammed. Ik geloof niet in mannen die op macht belust zijn. Ik geloof daarom ook niet dat God ooit zijn geloof heeft laten optekenen door een mens. Geen mens is foutloos, maar toch vind ik het arrogant om niet in God te geloven.” Dat was mijn antwoord. Mijn Marokkaanse en islamitische vriendin keek mij geschrokken aan. “Meen je dat?”: vroeg ze mij. Ik deed alsof ik het meende. Ik weet niet of ik het meende. Ik knikte hevig ja. Ik deed net alsof ik het oprecht meende. Ik wist het eigenlijk niet.

De vraag of ik in God geloofde en of ik wel echt islamitisch was hield mij al enkele weken bezig. De vraag van mijn vriendin beantwoorde ik met een ingestudeerd en een half gestolen verhaal. Het waren niet mijn woorden, maar ik sprak ze wel uit. Ik was islamitisch omdat ik bang was de fout in te gaan. Straks ging ik dood en dan bestaat God toch. En dan? Ik moest mijzelf indekken. Ik klampte mij uit angst vast aan het geloof. Het was voor mij een grote grijze massa. Ik wist het niet. Ik durfde niet volledig te geloven. Ik durfde mijzelf ook niet volledig als ongelovige te verklaren. Als ik riep dat ik gelovig was, maar stiekem in mijn hoofd anders deed, was ik dan wel echt gelovig? Ik was niet rechtvaardig in mijn geloof. Ik was dus één van de onrechtvaardigen. Ik wist het echt niet meer. De woorden van mijn vriendin doken weer op. Ze danste arm in arm met de woorden waar ik zo van schrok.

‘Maar is er bij jou geen middenweg? Als je één keer een glas alcohol hebt gedronken ben je dan geen moslim meer? Als je één keer de Ramadan hebt overgeslagen ben je dan geen moslim meer? Niet alles is zwart of wit. Er bestaan ook nog kleuren in het leven.’

Mijn vriendin is geen meisje met een hoofddoek. Mijn vriendin is geen showmoslima. Mijn vriendin was iemand die met hart en ziel geloofde in haar godsdienst. Ze weet te dealen met alles. Ze is een leuk, hip, lief en mooi meisje, maar is wel serieus bezig met haar geloof. Ik bedacht mij dat ik dat ook zo kon doen. Plots viel ik uit de angstaanjagende greep. Ik durfde mijzelf te zijn. Ik durfde te zeggen dat ik moslim ben. Ik durfde mij aan de regels te houden. De angst had mij wakker geschud. De angst voor de dag des oordeels deed mij beseffen wie ik werkelijk was. De angst heeft mij met beide voeten terug gezet op de aarde. Ik wist dat ik niet meer mocht twijfelen aan mijn geloof. Nog nooit ben ik zo vreedzaam in slaap gevallen. Ik wist het zeker.

Ik ben moslim en ik ben mijzelf! En die twee kan ik perfect combineren, de kunst is dat ik in alle twee moet geloven

Binnen luttele seconde was ze terug in de kamer. Geruisloos was ze binnengekomen, maar ik voelde haar twintig kilogram zonder pardon boven op mijn lichaam vallen. Gierend van het lachen beet ze mij voor de tweede keer die dag. “Au, niet bijten. Je bent echt een kleine stommerd!”: Riep ik haar toe. Ze bleef lachen. Tussen het lachen door brabbelde ze iets als “je bent zelf een stommerd. Ik mag van mama bijten.” Ik rolde haar van mij af op het twee persoonsmatras. In het vijf verdiepingen tellende huis in Tanger hadden wij geen bedden. We sliepen op matrassen. “Kom we gaan nog even slapen, prinsesje. Ik ben heel moe. Ik was pas heel laat thuis. Ik moest jouw oom naar het vliegveld brengen, toch?”: Zei ik tegen het prinsesje. Ze was het er duidelijk niet mee eens. Ze sprong op en liet zich weer boven op mij vallen. Ik begon haar te kietelen. Schaterend van het lachen riep ze: “Niet doen. RACHID!! HOU OP!! DOE NOU NIET!!” Ik bleef haar kietelen. Ik keek op zij. Haar moeder stond tussen het gordijn en de muur glimlachend toe te kijken. De stralende, bruine ogen van haar mama bevatte op deze Marokkaanse zomerdag een extra twinkeling. Ik tilde het prinsesje op en liep met haar op mijn arm langs haar mama. Op de televisie was een beroemde islamitische geleerde iets aan het vertellen over het nut van regels. Er werden allemaal Koranverzen gereciteerd waar ik er geen één van wist te herkennen. Ik schaamde mijzelf.

Zoekend naar een klok keek ik rond in het onaffe appartement. Er waren nog geen deuren. Het bad zat er nog niet in, maar er kon nu gelukkig wel gedoucht worden. De keuken was in de verkeerde kamer gebouwd, maar hij zat er tenminste in. De wasmachine was er al wel. Die stond op de plek waar eigenlijk het bad al had moeten staan. Ik legde het kleintje op de bank neer en pakte de afstandsbediening. “Wil je geen tekenfilm kijken?”: Vroeg ik haar. Ze knikte bevestigend, ondertussen was ze aan het kijken wat ze allemaal lekker vond op de tafel. Goedkeurend bleef haar blik hangen op de pannenkoeken die haar moeder had gebakken. Ik bleef hangen op een Arabisch sprekende Mickey Mouse. Het kreetje van verrukking die ze sloeg, betekende mijn inziens dat dit was wat ze wilde zien. Haar moeder kwam terug uit de keuken met een schoteltje olijfolie en watermeloen in stukjes gesneden. Nog steeds zoekend naar een klok pakte ik de arm van mijn vriendin vast en keek op haar horloge. Het was half elf. “Wat een lelijke barst zit er in het glas, lieverd.”: sprak ik haar rustig toe. Nonchalant haalde ze haar schouders op. “Kan wel weer gemaakt worden, toch?”: Vroeg ze mij. Ik knikte terwijl ik een stuk watermeloen in mijn mond stopte. Het prinsesje stak haar hand uit naar de pannenkoeken op tafel. Haar hand was er bijna toen haar moeder haar pols vastpakte. Geschrokken keek ze omhoog naar haar moeder. “Je deed twee dingen verkeerd, dat wist je wel toch?”: Vroeg ze aan haar dochtertje. Het net drie jaar geworden meisje keek met grote omhoog en stamelde zachtjes: “Ja, mama.” Haar moeder keek haar serieus aan. De ogen van mijn prinsesje werden steeds groter. “En wat deed je dan verkeerd?”: Vroeg haar moeder uiterst beheerst. Nog steeds geschrokken zei ze: “Handjes wassen, mama.” Haar moeder lachte naar haar. “Goed zo, lieverd. Je handjes wassen en als je eet kijk je naar wat je pakt. De televisie en Mickey Mouse lopen niet weg. Je gaat of eten of televisie kijken het kan niet allebei tegelijkertijd.”: Sprak haar moeder haar toe, terwijl ze de televisie uitdrukte.

Snel stond het prinsesje op en rende met haar voetjes stampend naar de kraan toe. Ze waste haar handen en sprong bij mij op schoot. “Mag ik suiker op mijn pannenkoek, Rachid?”: Vroeg ze aan mij wetende dat ik altijd ja zeg. Ik knikte terwijl ik nog steeds aan het kauwen op voedsel was. Ik strooide suiker over de pannenkoek en terwijl ik dat deed hoorde ik de telefoon overgaan in mijn jeans. Snel stond het kleintje op en rende naar de slaapkamer toe. De Dirhams rolde over de vloer toen ze met mijn jeans aankwam rennen. Ik moest lachen om haar ogen die probeerde elk muntje te volgen. “Alles wat je vindt mag je houden, lieverd”: zei ik tegen haar terwijl ik op het groene knopje drukte. “Hallo?”: Riep ik net voor dat mijn telefoon over zou schakelen naar de voicemail. “Ja met mij. Ik heb je nodig. Hoe laat heb je vandaag tijd? Kun je naar Tetouan komen, of moet ik naar Tanger komen?” klonk het vanaf de andere kant. “Vandaag kan ik niet weg. Ik ben al een week in Marokko en ben nog geen dag met die kleine weggeweest. Wat is er zo belangrijk dan?”: Stootte ik uit zonder adem te halen. “Ga met die kleine naar Marina Smir. Ik kom straks daarheen. Gaat je vrouw mee?”: werd mij gehaast gevraagd. “Ik weet niet of ik naar het strand ga, joh. Bel mij later even terug. Ik ben net wakker. Ik ben nog aan het ontbijten.”: Gaf ik geïrriteerd als antwoord. Ik drukte de telefoon uit zonder een afscheidsgroet te gebruiken. Bij het woordje strand had ik de ogen van beide vrouwen in mijn leven zien stralen. Ze wilden allebei een dagje gezellig naar het strand. “Wie was dat?”: Vroeg mijn vriendin. Terwijl ik naar badkamer liep riep ik nog: “Dat was Hicham. Hij komt zo naar Marina Smir. Gaan we?” Vlak voordat ik de douche aan draaide hoor ik twee ja’s en ik moest lachen.

Toen ik onder de douche vandaan kwam stond mijn vriendin met mijn telefoon in haar hand. Ik vroeg haar wat er was. Ze keek mij aan. “Dat was Hicham. Hij kan niet naar het strand komen. Hij vroeg of je naar hem wilde komen. Wat doen jullie allemaal wat zo belangrijk is en zo veel tijd kost?” Ik hoorde aan de stem van mijn vriendin dat ze boos was. Ik boog voor over en wilde haar kussen. Ze draaide woest haar hoofd om. “Wat heb je tegen Hicham gezegd dan?”: Vroeg ik haar. Zonder antwoord te geven begon ze de tafel af te ruimen. Met veel lawaai begon ze aan de afwas. De twijfel sloeg toe. Moest ik mijn telefoon uitzetten? Ik kon ook even terug terugbellen en daarna mijn telefoon uitzetten. Ik koos voor de laatste optie. Ik drukte op het groene knopje en drukte op de naam die boven aan stond. “Kom snel. Er is even iets misgegaan. Ik kan niet naar het strand komen.”: Sprak Hicham gehaast. Direct daarna verbrak hij de verbinding. Ik liep naar mijn prinsesje toe terwijl ik mijn shirt rechttrok. Als ik iets gehaast deed ging het nooit goed. Ik kwam net onder de douche vandaan en voelde het zweet nu alweer over mijn rug lopen. Het was heet. Veel te heet voor een jongen als ik. Een gezonde Hollandse jongen kan niet tegen deze bokhitte. Ik tilde mijn prinsesje op en gaf haar een kus. “Rachid gaat even naar oom Hicham. Als hij terug is gaan we naar het strand? Ga jij ondertussen met mama een snorkel kopen? Wij gaan dan straks vissen zoeken in de zee, oké lieverd?” sprak ik. Terwijl ik de woorden sprak vroeg ik mijzelf af waarom ik tegen kinderen altijd in de derde persoon enkelvoud sprak. Het prinsesje knikte ja en ik zette haar terug op de bank. Ik drukte weer op de afstandsbediening. Mickey Mouse was ingeruild voor een mij onbekende Arabische tekenfilm. Blijkbaar was het mijn prinsesje niet onbekend. Glimlachend nam ze haar televisiekijkpositie aan. Ik liep snel naar mijn vriendin toe. Ik sloeg mijn arm om haar slanke middel. Ik kuste haar op haar wang. “Het is nu elf uur. Ik rijd snel naar Hicham toe. Het is in totaal drie uur rijden. Ik blijf een half uurtje bij hem. Ik ben dus binnen vier uur terug. Als jij zorgt dat die kleine dan een nieuw badpak heeft en een snorkel, gaan we daarna naar het strand. Het is dan maximaal vier uur als we op het strand zijn. Dan hebben we de warmste tijd ook weten te ontwijken. En vanavond gaan we vis eten in de haven. Dat vindt die kleine ook leuk. Kan ze gamba’s eten. Goed?”: Probeerde ik zo snel mogelijk op te sommen. “Je weet het mooi te brengen, Rach. Is het echt zo belangrijk? Belangrijker dan ik en de kleine? En ben je er echt om vier uur. Beloof je dat? Die kleine wil echt graag naar het strand. We zijn hier al een week en we hebben nog niets kunnen doen.”: Beet mijn vriendin mij toe. “Ja, ik beloof het echt!”: zei ik tegen haar terwijl ik een kus op haar lippen drukte.

Het was bijna twaalf uur ’s nachts toen ik de lichten van de stad Tanger zag. Ik reed haastig richting de straat van ons appartement in. Met mijn blonde baard, Nederlandse kenteken en Andre Hazes uit mijn speakers was de kans op een flinke afkoopsom in plaats van een bekeuring vele malen groter. Ik draaide de straat in. Ik keek op de klok in mijn auto. Ik schrok van 23:59 die de verlichtte cijfertjes aangaven. Ik sprong uit mijn auto en rende de trappen op naar ons appartement. Ik stak de sleutel in het slot en het klonk verdacht stil aan de andere kant van de deur. Terwijl ik de naam van mijn vriend riep stapte ik het appartement in. Alles was donker en er was niemand in het appartement aanwezig. Op de tafel lag een wit blaadje. Ik pakte het blaadje op waarop in een vrouwelijk vmbohandschrift stond

‘Ik heb een taxi gepakt naar mijn moeder. Mijn broer heeft al een terugticket voor ons geboekt. Dit was de ergste vakantie van mijn leven, en die van mijn dochter. Ik vlieg morgen terug. Het is beter als we elkaar niet meer zien. Ik kan je dit nooit meer vergeven. Je hebt mij en mijn dochter beloofd leuke dingen te doen. Wie weet kun je met Hicham trouwen. Ik ben er in ieder geval helemaal klaar mee. Heel veel succes verder. Vergeet ons!’

Nadat ik veertig euro aan beltegoed had weg gebeld aan de voicemail van mijn vriendin, wist ik dat het over was. Bij aankomst in Nederland stonden mijn spullen al netjes ingepakt voor de deur. Nooit heb ik mijn prinsesje meer gezien, behalve op foto’s. Het was mijn eigen schuld. Vijftig keer had ze mij kunnen vergeven, maar zelfs voor haar was de één en vijftigste keer een keer te veel.

Ze sloeg langzaam haar ogen op. “Ben je nog wakker, lieverd?”: Vroeg ze aan mij. Ik knikte en besefte te laat dat ze mij niet zou kunnen zien in het donker. Ik fluisterde haar zachtjes een ja toe. “Stom bed hè? Met die twee matrassen.”: Vroeg ze mij. Ik kuste haar voorzichtig op haar mooie volle lippen. “Heel stom, lieverd. Echt heel stom”: Fluisterde ik haar wederom toe. Ze stond op schoof geërgerd de twee matrassen weer dichterbij elkaar. “Dit is beter!”: Zei ze trots. Ze sloeg de deken om en kroop weer in het bed. Ze lag net toen ze een diepe zucht slaakte. Ik vroeg haar wat de reden was van zo’n diepe zucht. Op de schattige manier die alleen zij bezit zei ze met een nog hogere stem dan normaal: “Liggen we eindelijk tegen elkaar aan moet ik plassen!” En ze stapte het bed weer uit. Ze trok even haar voetje terug omdat de plavuizenvloer koud aanvoelde. Er kwam een hoop gerommel uit de badkamer en na een minuut of zeven kwam ze weer terug. Ze drukte bij het langs lopen op de knop van de televisie. “Jij moet slapen, lieverd. Je moet morgen toch fris zijn tijdens de vergadering?” zei ze. Haar stem klonk zo lief en prachtig. Ik wist dat ze het pesterig bedoelde en grinnikte wat om haar grap. Ze ging met haar rug naar mij toe liggen en draaide haar hoofd om en gaf nog een kusje. Even was ik bang dat het de laatste kus van mijn leven zou zijn. De kus was zo intens en met zo veel liefde dat ik vergat adem te halen.

Terwijl ik haar knuffelde voelde ik een warme gloed over mijn lichaam trekken. Ik voelde tranen in mijn ogen opkomen. Tranen van geluk. Ik begon hevig te slikken. Ik wilde niet huilen. Ik drukte haar steeds harder tegen mij aan. Gesmoord klonk het vlak bij mijn oor: “Je mag wel loslaten, schatje. Ik krijg niet meer zo veel lucht.” Snel liet ik haar los en ze lachend keek ze mij aan. “Ik loop niet weg, hoor”: lachte ze mij toe. Ik wou dat je me dat kon beloven, dacht ik. En nog beter dat je die belofte kon nakomen. Ik ben zo bang dat je me wel alleen laat. Ik ben zo bang om mijn leven zonder jou te moeten leven.Dacht ik allemaal tegelijkertijd. Mijn mond stond een beetje open ze duwde voorzichtig mijn kin omhoog en drukte een kus op mijn lippen. “Je ziet er wat aantrekkelijker en intelligenter uit met je mond gesloten, liefje”: zei ze met nog steeds een dartele glimlach op haar prachtige gezichtje. Ze ging liggen op haar zij, met haar gezicht naar mij gedraaid. Ze stak haar rechterhand uit, en ik pakte haar hand vast met mijn beide handen. Ik kuste nog een keer haar hand. Zo vaak is mijn hart gebroken. Zo vaak heb ik hem weer weten te lijmen. Het heeft af en toe wat tijd gekost. Het heeft af en toe bijna mijn leven gekost. Uiteindelijk ben ik er altijd sterker door heen gekomen. En toch ben ik weer bang om iemand te verliezen. En deze keer meer dan ooit. Ik wilde alles behalve dit meisje kwijt raken. Ik durfde niet te praten uit angst iets verkeerds te zeggen. Ik durfde niet te zingen uit angst vals te zingen. Ik durfde niets te doen waar zij eventueel op had kunnen afknappen.

’s Ochtends bleven we zo lang knuffelen dat ik bijna nog mijn vergadering had gemist. Ik schoot snel in mijn kleren en gaf haar een vluchtige kus en stormde de trap af. Terwijl ik de voordeur achter mij dicht trok hoorde ik haar nog roepen: “Pas goed op jezelf!!” Haastig reed ik weg naar mijn afspraak. Terwijl ik in alle haast met veel te luide muziek naar mijn afspraak reed overdacht ik alles nog eens. Net op tijd kwam de vrouw van mijn leven binnenwandelen. Ik was glad vergeten hoe het voelde om verliefd te zijn. Om van iemand te houden was daar voor al uit mijn vocabulaire gescheurd, op brute wijze. Ik was vergeten hoe het voelde om met geen mogelijkheid een hap door je keel geslikt te krijgen, omdat er hyperactieve vlinders tegen aanvlogen. De gehele vergadering ging aan mij voorbij. Gelukkig werd mij niet te veel gevraagd. Het kladblok waar mijn notulen op hoorde te staan, die in de avond uitgetypt moesten worden, had ik vol geklad met hartjes. Het enige wat ik wilde was zo snel mogelijk terug naar mijn mooie vrouw.

Waar alles zwart is pak je ieder lichtpuntje met beide handen aan. Zij was mijn lichtpuntje. Het lichtpuntje was zo sterk dat het mijn hele leven weer heeft voorzien van licht. Ik boek eindelijk de successen waar ik al die jaren op heb gewacht. Het heeft bijna zes jaar geduurd voordat ik wist wie ik was, wat ik wou en wat ik moest.

Eindelijk heb ik het gevonden, ik ben jouw geliefde!